poniedziałek, 10 listopada 2014

São Paulo welcome to!


Po tygodniu spędzonym w andaluzyjskim słońcu na jedzeniu tapasów, zwiedzaniu i piciu pysznej Malagi, przyszła pora na pożegnanie. Przyznam się szczerze, że wsiadając do autobusu w kierunku lotniska, chyba pierwszy raz w takiej sytuacji, popłynęły mi łzy po policzku. Z jednej strony wiedziałam, że zaczyna się wielka przygoda, a moje marzenia doczekają się spełnienia, a z drugiej, sama zaczęłam już w to wszystko wątpić. Dookoła nie brakowało ludzi, którzy mówili, że niepotrzebnie pakuję się do Ameryki Południowej, bo przecież „tam kradną i zabijają”, a samotnie podróżująca dziewczyna będzie dodatkowo przyciągać uwagę. Nie przeczę, że nie ma tam takich sytuacji, ale teraz już wiem, że wszystko jest kwestią ostrożności i wiedzy gdzie iść, a gdzie nie.

Zarówno lot z Malagi do Madrytu jak i do São Paulo był w połowie obłożony przez Polaków. Promocja Iberii zrobiła swoje…
Kilka godzin lotu spędziłam na spaniu, zabawie systemem rozrywki, rozmyślaniu i obserwowaniu ludzi. Do São Paulo dotarliśmy wieczorem tamtejszego czasu. Kontrola, odbiór bagażu i wymiana pieniędzy (nie róbcie tego na lotnisku, bo pobierają straszne prowizje!) sprawiła, że kolejne minuty upływały w ekspresowym tempie. Z łatwością zdążyłam złapać autobus do centrum skąd miała mnie już odebrać Elisa, czyli moja hostka na trzy kolejne noce.

Rodzina Elisy ugościła mnie najlepiej jak mogła. Byłam pod wrażeniem ich ogromnego domu, a sama miałam do dyspozycji swój pokój z łazienką. Rezydencja położona była w spokojnej, willowej dzielnicy, więc miało się wrażenie, że nie jest to tętniące życiem São Paulo. Co ciekawe, na każde kilka posesji wynajęty był strażnik, który spędzał 24 h w budce pilnując owych miejsc. Wysokie płoty zabezpieczone dodatkowo drutami kolczastymi i rozbudowane systemy alarmowe są na porządku dziennym w bogatych dzielnicach São Paulo. Wszystkie te elementy od początku sprawiały, że dało się wyczuć lekką konsternację odnośnie bezpieczeństwa w Brazylii.






São Paulo to miasto kontrastów, które było niezłym szokiem przy pierwszym spotkaniu z Brazylią. Bieda przeplata się z bogactwem. Obozy bezdomnych koczujących naprzeciwko najbardziej wystawnych budynków w mieście to chyba najlepszy przykład ukazujący różnice społeczne, które mają tam miejsce. São Paulo to przede wszystkim miasto biznesu, do którego przyjeżdżają ludzie z całego kraju z marzeniem o wielkiej karierze.



Z perspektywy czasu wiem, że São Paulo było miejscem, które wywarło na mnie najmniejsze wrażenie w czasie mojej podróży. Tam też czułam się najmniej bezpiecznie, choć teraz nie wiem czy byłam jeszcze wtedy przewrażliwiona ze względu na pierwsze dni na nowym kontynencie, czy po prostu było tam najzwyczajniej niezbyt bezpiecznie. Jedno jest pewne: trzeba uważać na wartościowe rzeczy i ograniczyć je do minimum. Po co kusić los?



Z wizyty w São Paulo najmilej wspominam wieczór w osiedlowym domu kultury, gdzie odbywało się cykliczne wydarzenie Samba da Vela. Niesamowita inicjatywa, która polega na tym, że każdy może stać się kompozytorem i przedstawić się szerszemu gronu. Na środku postawiona jest świeczka, która wyznacza czas trwania spotkania, a wokół zebrani są ludzie, którzy śpiewają wspólnie sambę i po prostu dzielą się swoją pasją i radością. Nie ukrywam, że niektóre utwory wycisnęły ze mnie niejedną łzę. Słuchając piosenek o przedwcześnie straconym dziecku lub pobycie w więzieniu przez niepłacone alimenty, docenia się jeszcze bardziej swoje życie. Niewątpliwie było to niezapomniane spotkanie z brazylijską kulturą!


Dni w São Paulo minęły błyskawicznie, ale z radością ruszyłam samotnie ku nieznanemu…

1 komentarz:

  1. Igula, pisz, pisz! Czekam na dalsze opowieści z podróży :) Buziaki :*

    OdpowiedzUsuń